- - - ΑΨΕΣ Πυθαγόρας Πυθαγόρας ΑΕ Καρλόβασι ΑΟ Πολυκράτης samos samos samos Φοίνικας Διαγόρας Ραχών Ικαρίας samos samos samos samos samos samos samos ΑΣΣΑ Αναγέννηση

Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Γιώργος Καρελάκης: «Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο το χαλάσαμε εμείς οι ίδιοι – Η "οικογένεια" νικάει τα χρήματα»

Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη με τον έμπειρο διπλωματούχο προπονητή (UEFA B’) και αναλυτή αγώνων για τη θητεία του δίπλα στον Σάββα Παντελίδη, τη «μάστιγα» των αμειβόμενων παικτών στα τοπικά, την προετοιμασία που «καίει» τους αθλητές, τις ακαδημίες, αλλά και την αγάπη του για τη Σάμο.


Με καταγωγή από τον Μαχαιρά Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας και παράλληλη διαδρομή ως στέλεχος του Λιμενικού Σώματος, ο Γιώργος Καρελάκης έχει γράψει χιλιόμετρα στους πάγκους της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας. Από το πλευρό του Σάββα Παντελίδη στον Πανθρακικό και τον Ηρακλή Ταύρου, μέχρι τις μεγάλες επιτυχίες στον Αχελώο Αγγελοκάστρου, το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας (ΑΟ Παλαίρου / Πλαγιάς), την Κεφαλονιά (ΑΟ Σάμης), τη Ζάκυνθο (ΑΟ Λεβάντε) και, φυσικά, τη Σάμο (Φοίνικας Μυτιληνιών, Πολυκράτης, Λαίλαπας Χώρας), ο έμπειρος τεχνικός καταθέτει τη δική του, ατόφια ποδοσφαιρική αλήθεια.
Ποιος σταθμός της καριέρας σας σάς σημάδεψε περισσότερο;
«Όπου και να πας, ό,τι και να κάνεις, η εμπειρία της Β’ Εθνικής έχει άλλη χάρη. Η θητεία μου στον Πανθρακικό, τη χρονιά που η ομάδα πήρε την άνοδο για την Α’ Εθνική, ξεχωρίζει».

Τι κρατάτε από τη συνεργασία σας με τον Σάββα Παντελίδη;
«Σίγουρα, όταν δουλεύεις με έναν προπονητή Β’ Εθνικής σε μια ομάδα που ανεβαίνει στην Α’ Εθνική –έστω κι αν τότε δεν είχαν γίνει ακόμα τα μπαράζ– και μάλιστα μένεις στο ίδιο σπίτι μαζί του κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας, αποκομίζεις πάρα πολλά πράγματα, από το σπίτι ακόμα μέχρι μέσα στο γήπεδο. Επειδή ο Σάββας Παντελίδης είχε ταξιδέψει στην Ιταλία, μένοντας έναν μήνα στον Ζοζέ Μουρίνιο και έναν μήνα στον Λουτσιάνο Σπαλέτι, όλο το προπονητικό του υλικό βασιζόταν σε αυτούς. Όλες οι προπονήσεις, τακτικές και τεχνικές, γίνονταν με τον τρόπο που δούλευαν εκείνοι. Από εκεί αποκόμισα κι εγώ πάρα πολλά, όμως οι ποδοσφαιριστές στις δικές μας κατηγορίες δεν μπορούν να τα εμπεδώσουν, γιατί είναι ερασιτέχνες, εργάζονται, δεν είναι επαγγελματίες».

Ποιο ήταν το μυστικό των επιτυχιών σας στον Αχελώο Αγγελοκάστρου;
«Το πρωτάθλημα της Αιτωλοακαρνανίας είναι πολύ δυνατό, με πολλές και καλές ομάδες. Όταν ανέλαβα τον Αχελώο Αγγελοκάστρου, έμεινα δύο χρόνια. Πήραμε δύο πρωταθλήματα και φτάσαμε στους "4" του Κυπέλλου Αιτωλοακαρνανίας, αποκλείοντας τον Παναιτωλικό και τη Ναύπακτο που έπαιζε στη Γ’ Εθνική, πριν χάσουμε τελικά από το Μεσολόγγι. Το σημαντικό ήταν πως όλοι οι ποδοσφαιριστές ήταν από το ίδιο μέρος και δεν υπήρχε ούτε ένας αμειβόμενος. Όμως δούλευαν, τους άρεσε πραγματικά αυτό που έκαναν, δεν δυσκολεύονταν στην προπόνηση. Ήταν χαλαροί, δυνατοί, ήταν μια οικογένεια και γι’ αυτό ακριβώς η ομάδα πήγε τόσο ψηλά».

Πόσο «δηλητηριάζουν» τα αποδυτήρια οι αμειβόμενοι παίκτες στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο;
«Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από αυτό, γιατί έχεις να διαχειριστείς δύο διαφορετικά γκρουπ: ένα γκρουπ αμειβόμενων και ένα μη αμειβόμενων. Εκεί απαιτείται πολύ προσεκτική διαχείριση και είναι εξαιρετικά δύσκολο κομμάτι. Δεν μιλάμε να έχεις δύο αμειβόμενους ποδοσφαιριστές, αλλά έξι, επτά ή οκτώ. Όταν ήμουν σε ομάδα Γ’ Εθνικής στη Λευκάδα, πληρώνονταν και οι δεκαεπτά παίκτες. Εκεί δεν είχες κανένα απολύτως πρόβλημα· έκανες προπόνηση πρωί και απόγευμα, δούλευες επαγγελματικά και δεν μιλούσε κανείς. Όταν όμως η ομάδα είναι μισή αμειβόμενη και μισή ερασιτεχνική, η διαχείριση είναι πολύ δύσκολη, κακά τα ψέματα. Σκεφτείτε πως στο τοπικό υπάρχουν παίκτες που έχουν πάρει και 15 χιλιάρικα για έξι μήνες – πάνω από 2.000 ευρώ τον μήνα! Ο ένας παίζει για το χωριό του κι ο άλλος έρχεται για τα χρήματα. Αυτό έπρεπε να απαγορεύεται, εμείς οι ίδιοι χαλάσαμε το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο».

Τι εικόνα συναντάτε σήμερα στον πάγκο σας, στην ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας;
«Το πρωτάθλημα εδώ στη Πρέβεζα και τη Λευκάδα είναι πολύ δυνατό, με 12 ομάδες στην Α’ και 20 στη Β’ κατηγορία, και όλα τα παιχνίδια είναι ντέρμπι. Οι προπονήσεις γίνονται πάντα βράδυ και δεν έχω κάνει ποτέ προπόνηση με λιγότερους από 18 παίκτες. Σήμερα έκανα προπόνηση με 26 ποδοσφαιριστές και κανένας τους δεν είναι αμειβόμενος! Είναι μεγάλη περιοχή, είναι διαφορετικά τα πράγματα εδώ. Οι ποδοσφαιριστές έχουν πραγματική όρεξη για δουλειά· τελειώνουν τις δουλειές τους και έρχονται όλοι στο γήπεδο. Επίσης, λόγω της καλοκαιρινής τουριστικής περιόδου, η Ένωση πήγε το πρωτάθλημα ενάμιση μήνα πίσω, οπότε τώρα είναι όλοι παρόντες. Η ομάδα μας πηγαίνει πολύ καλά, αν και οι αποστάσεις εδώ –όπως και στην Αιτωλοακαρνανία– είναι μεγάλες, σε αντίθεση με τη Σάμο που όλα τα γήπεδα είναι κοντά».

Τι είναι αυτό που σας φέρνει ξανά και ξανά στη Σάμο;
«Καταρχάς, εκεί υπηρέτησα στο Λιμεναρχείο και γνώρισα πολύ κόσμο. Ήρθα όμως και ως προπονητής, μου αρέσει το μέρος, έχω φίλους και δεν αποκλείεται να ξαναέρθω. Στο ποδόσφαιρο δεν κλείνω ποτέ πόρτες, ό,τι κι αν έχει γίνει, με όποια ομάδα κι αν έχω συνεργαστεί. Το χειρότερο πράγμα είναι να πεις "εγώ σε αυτούς δεν ξαναπάω". Αν το πεις αυτό, καλύτερα να μην ξανασχοληθείς με το ποδόσφαιρο».

Πώς χτίστηκε η αήττητη άνοδος με τον Λαίλαπα Χώρας;
«Η ομάδα προπονήθηκε όπως ακριβώς έπρεπε και γι’ αυτό ήρθε η επιτυχία. Απλώς χάσαμε τους δύο ξένους παίκτες που είχαμε φέρει, γιατί ξεκινήσαμε προετοιμασία τον Σεπτέμβριο και το πρωτάθλημα άρχισε τον Ιανουάριο. Οι παίκτες που ήρθαν από έξω δεν μπορούσαν να περιμένουν τόσο καιρό και είχαν απόλυτο δίκιο. Επίσης, ήταν ένα μικρό πρωτάθλημα, όπου ένα λάθος κοστίζει· αν χάσεις ένα ματς, τελείωσες, δεν είναι πρωτάθλημα 14 ομάδων να περιμένεις να στραβοπατήσει ο άλλος. Κάναμε ομάδα με τα παιδιά του χωριού και τα καταφέραμε».

Γιατί ήταν τόσο σύντομο το πέρασμά σας από τον Πολυκράτη;
«Τι να πω, είναι η μόνη ομάδα που πήγα, πάτησα γήπεδο και ξανάφυγα. Δεν ξέρω πώς έγιναν όλα αυτά. Στον Πολυκράτη πήγα, να σας πω ειλικρινά, επειδή τον τερματοφύλακα, τον Γιάννη τον Λύκο, τον εκτιμώ πάρα πολύ σαν άνθρωπο και ήθελα να περάσω μία σεζόν μαζί του. Δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν, αλλά σας μιλάω μέσα από την καρδιά μου. Δεν πήγαν καλά τα πράγματα, τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι το ποδόσφαιρο».

Μπορεί μια ομάδα της Σάμου να σταθεί σήμερα στη Γ’ Εθνική;
«Η Σάμος είναι ένα μεγάλο νησί με καλούς ποδοσφαιριστές και καλούς προπονητές. Ποδοσφαιρικά, μην νομίζετε ότι η Γ’ Εθνική έχει τεράστια διαφορά με το Α’ Τοπικό. Είδα πρόσφατα αγώνες της κατηγορίας και δεν έχει καμία σχέση με τη Γ’ Εθνική που ήξερα εγώ στον Φωστήρα. Σήμερα για μένα είναι η χειρότερη κατηγορία: κάθε μέρα φεύγει κι ένας προπονητής, οι αποστάσεις είναι τεράστιες, τα χρήματα λείπουν και οι παίκτες δεν πληρώνονται. Η Σάμος μπορεί άνετα να βγάλει ομάδα στη Γ’ Εθνική με γηγενείς παίκτες και 2-3 προσθήκες, αρκεί να υπάρξει όμιλος Αιγαίου (με Χίο, Μυτιλήνη, Κυκλάδες). Αν είναι να ταξιδεύει στην Πελοπόννησο, οικονομικά δεν βγαίνει. Κι αν φτιάξεις ομάδα μόνο με αμειβόμενους, την επόμενη χρονιά θα διαλυθείς».

Πώς ένα ρόστερ 15 παιδιών κερδίζει ακαδημίες-κολοσσούς;
«Στην Κεφαλονιά με τη Σάμη είχαμε ένα ρόστερ 14-15 παιδιών. Μου έλεγαν στο Αργοστόλι "κόουτς, δεν θα πας στους τέσσερις, εδώ είναι μεγάλες ακαδημίες". Πήγαμε, παίξαμε στον τελικό με τη Βαλένθια και το πήραμε! Το ίδιο και πέρυσι με την Κ16 του Δήμου Αλυζίας: με 15 παιδιά αφήσαμε έξω ακαδημίες 250 παιδιών από το Μεσολόγγι, το Αγρίνιο και τη Ναύπακτο και φτάσαμε στα προημιτελικά. Σε διεθνές τουρνουά στο Καρπενήσι κερδίσαμε δύο φορές μέσα στην ίδια μέρα τον Ατρόμητο που είχε έρθει με 200 άτομα! Δεν παίζουν ρόλο τα νούμερα, αλλά η θέληση των παιδιών να ιδρώσουν τη φανέλα. Μάλιστα, τρία παιδιά από την Κ16 της Αλυζίας τα πήγα στα δοκιμαστικά του Ολυμπιακού και ο Γιώργος Μπάρκογλου ενθουσιάστηκε, αν και τελικά η μητέρα του ενός δεν τον άφησε να ανέβει Αθήνα».

Ποιο είναι το «Α και το Ω» για ένα παιδί που ξεκινά τώρα το ποδόσφαιρο;
«Αν ένα παιδί αγαπάει το ποδόσφαιρο, ο γονιός πρέπει να το πάει στην ακαδημία στα 5 με 6 του χρόνια. Τον πρώτο χρόνο, όμως, δεν πρέπει να του λέει κανείς "αυτό είναι λάθος". Πρέπει να αφήνουμε τον πιτσιρικά ελεύθερο να κυκλοφορεί την μπάλα, να κάνει τα λάθη του και να καταλάβει μόνος του πώς λειτουργεί το παιχνίδι, χωρίς συνεχή διόρθωση. Μόνο έτσι θα ξεκινήσει σωστά. Από εκεί και πέρα, χρειάζεται να βάλουν το κεφάλι κάτω, να αγαπούν αυτό που κάνουν, να ακούν τους προπονητές τους και να θυσιάζουν πράγματα. Έτσι έφτασαν ψηλά και παιδιά από τη Σάμο σε άλλα αθλήματα, όπως η Μαρκέλλα Παπαγεωργίου και ο Άγγελος Μάρκου στο βόλεϊ».

Πότε «καίγεται» ένας ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής;
«Στο ερασιτεχνικό δεν χρειάζεται προετοιμασία πάνω από τέσσερις εβδομάδες. Έξι εβδομάδες δεν κάνει ούτε η Μπαρτσελόνα! Ξεκινάς την πρώτη εβδομάδα αερόβια, τη δεύτερη ανεβάζεις ρυθμούς με μπάλα, την τρίτη κορυφώνεις και την τέταρτη χαλαρώνεις. Αν κάνεις παραπάνω, οι παίκτες θα "καούν" και θα βγάλουν τραυματισμούς, γιατί εργάζονται όλη μέρα. Επίσης, μεγάλο λάθος κάνουν όσοι παίκτες πηγαίνουν μόνοι τους στο γυμναστήριο και κάνουν βάρη παράλληλα με τις προπονήσεις της ομάδας. Είχα έναν εξαιρετικό παίκτη από τη Ναύπακτο που έκανε συνεχώς βάρη έξτρα· μέχρι τον Γενάρη ήταν "καμένος" και δεν μπορούσε να παίξει μπάλα. Ούτε στην Α’ Εθνική δεν γίνονται αυτά».
Ευχαριστω πολυ 


Δεν υπάρχουν σχόλια: